Het gesprek
Vorige week had ik een gesprek met een potentiële opdrachtgever. Een grote verzekeraar. Ze waren op zoek naar een re-integratiepartner en hadden een aantal vragen. De meeste gingen over cijfers.
Hoeveel procent van onze cliënten vindt werk binnen drie maanden? Wat is onze gemiddelde doorlooptijd? Hoeveel gesprekken voeren we per traject?
Ik beantwoordde de vragen. Maar ik voelde weerstand. Want cijfers vertellen niet het hele verhaal.
Wat cijfers niet vertellen
Cijfers vertellen niet over Fatima, die twee jaar thuis zat met schulden en angst, en nu vol trots in een keuken werkt. Ze was geen ‘snelle plaatsing’. Het duurde anderhalf jaar voordat ze werk vond. Telt dat als succes? In KPI-termen misschien niet.
Cijfers vertellen niet over Mohammed, die nog steeds geen betaald werk heeft, maar voor het eerst in jaren weer structuur in zijn leven heeft en perspectief ziet. Is dat geen succes?
Cijfers vertellen niet over de werkgever die we hebben overtuigd om iemand met een afstand tot de arbeidsmarkt een kans te geven, en die nu een loyale medewerker heeft.
Maar cijfers? Die laten alleen zien: trajectduur lang, resultaat onduidelijk.
De druk van targets
Ik begrijp waarom cijfers belangrijk zijn. Opdrachtgevers willen resultaat zien. Ze willen weten waar hun geld naartoe gaat. En eerlijk is eerlijk: slechte cijfers kunnen wijzen op slecht werk.
Maar de obsessie met targets drijft de re-integratiebranche soms in de verkeerde richting. Snelheid boven kwaliteit. Plaatsingen boven duurzaamheid. En het resultaat? Trajecten die ‘succesvol’ lijken op papier, maar waarbij de cliënt na drie maanden weer uitvalt.
Wat ik zou willen meten
Als ik mocht kiezen, zou ik andere dingen willen meten:
• Hoeveel cliënten zijn na een jaar nog aan het werk? (Niet na drie maanden.) • Hoeveel cliënten voelen zich beter, sterker, zekerder? (Ook als ze nog geen werk hebben.) • Hoeveel werkgevers zijn tevreden met de medewerkers die we hen hebben aangebracht? • Hoeveel cliënten zouden ons aanbevelen aan anderen?
Dat zijn geen makkelijke cijfers om te meten. Maar ze zeggen wel iets over échte impact.
Een pleidooi
Ik pleit niet voor het afschaffen van cijfers. Maar ik pleit voor een bredere blik. Voor ruimte om maatwerk te leveren, ook als dat tijd kost. Voor erkenning dat niet elke cliënt hetzelfde is.
Want als we alleen naar cijfers kijken, reduceren we mensen tot statistieken. En dat verdienen ze niet.
Tot slot
Die verzekeraar? Ze hebben ons niet gekozen. Te weinig snelle plaatsingen, te lange trajecten. Ik was teleurgesteld. Maar niet verbaasd.
We blijven doen waar we in geloven. Maatwerk. Duurzaamheid. Mensen écht helpen. Ook al past dat niet altijd in een spreadsheet.